Historia MDK

Dzisiaj działalność ośrodka znacznie wykracza poza mury miasta, regionu, a nawet kraju. Zajęcia w Ogrodzie Jordanowskim odbywają się nieprzerwanie aż do dzisiaj. Rozwijają twórczą pasję dzieci i młodzieży, poszerzają horyzonty, pobudzają do samodzielnych poszukiwań „ideałów ludzkości i narodu” – tak, jak chciał sam lekarz, społecznik i wielki przyjaciel dzieci Henryk Jordan.

Wychowują nowe pokolenia. Placówka ta swoją specyfiką przyciągała też wielu wspaniałych pedagogów i społeczników. Tego oddziaływania nie da się zmierzyć ani liczbą nagród zdobywanych przez uczestników zajęć w Polsce i za granicą, ani sprawozdaniami z pracy placówki.

Trzeba po prostu przyjrzeć się dzieciom i młodzieży, które odnajdują tu rodzinną atmosferę, otaczane są troską, życzliwością i uśmiechem oraz rozwijają się w poczuciu bezpieczeństwa. I to stanowi siłę tej wyjątkowej placówki – Młodzieżowego Domu Kultury im. dr. Henryka Jordana.

Początki Ogrodu Jordanowskiego

Początki Młodzieżowego Domu Kultury sięgają sierpnia 1937 roku. Wtedy właśnie na terenach szkód górniczych położonych w północnej części miasta, między ogrodnictwem a parkiem, na bezużytecznym placu wydzierżawionym od „Wspólnoty Interesów”, przystąpiono do budowy ośrodka pracy pozaszkolnej zwanego Ogrodem Jordanowskim.

Praca postępowała w szybkim tempie – gmach ośrodka otoczony werandami powstał jeszcze przed nadejściem zimy i już w połowie maja 1938 roku oddano do użytku budynek otoczony wspaniałym ogrodem o trzech tarasowych kondygnacjach połączonych schodami. Był to najpiękniejszy taki ośrodek na Śląsku.

Założenia programowe i ich realizację wzorowano na tzw. Parku Jordana, istniejącym w Krakowie od 1888 roku. Inicjatywa krakowskiego lekarza i społecznika Henryka Jordana stanowiła w momencie powstania rewelację na skalę światową i wkrótce znalazła licznych naśladowców. Tylko na Śląsku w okresie międzywojennym działało 17 tego typu placówek.

Urozmaicone ukształtowanie terenu, obfitość starannie dobranej i właściwie pielęgnowanej zieleni, funkcjonalny budynek z piękną, słoneczną salą oświetloną naturalnie z trzech stron, obszerne werandy umożliwiające prowadzenie zajęć na powietrzu nawet podczas deszczu, amfiteatr, basen kąpielowy, boiska okolone żywopłotami, natryski, szatnie, piaskownice, liczne szwedzkie urządzenia gimnastyczne, tor saneczkowy oraz sprzęt do sportów zimowych – wszystko to sprawiło, że Ogród Jordanowski, położony na skraju miasta, w sąsiedztwie trzech parków, doskonale spełniał swoją rolę.

O atrakcyjności placówki świadczyła liczba uczestników zajęć. Według słów pierwszej kierowniczki ośrodka, p. Machowiczówny, już w pierwszym roku pracy wpisano 1390 dzieci. Przeciętna dzienna frekwencja wynosiła jednak „zaledwie” 450 osób.

Przyjmowano nawet niemowlęta, które umieszczane były pod fachową opieką w specjalnie przygotowanym pokoju. Latem zajęcia trwały od godziny 8.00 do 18.00, zimą zaś od 9.00 do 18.00.

W niedziele i święta ogród otwarty był od godziny 10.00 do 17.00. Za pobyt dzieci pobierano symboliczną opłatę – bezrobotni płacili jednorazowo 20 groszy wpisowego, pracujący natomiast 1 zł oraz 1% poborów miesięcznie, bez względu na liczbę dzieci z jednej rodziny. Ubogie rodziny traktowano ulgowo. Prowadzono też dożywianie z funduszu miejskiego.

Lata powojenne i rozwój placówki

Rozpoczętą z takim rozmachem działalność przerwała II wojna światowa. Wkrótce po zakończeniu działań wojennych – w maju 1945 roku – wznowiono pracę placówki, a w czerwcu 1945 roku odbyło się uroczyste otwarcie Ogrodu Jordanowskiego w obecności przedstawicieli władz miejskich i wojewódzkich.

Z upływem lat zmieniała się struktura organizacyjna placówki. W 1971 roku Ogród Jordanowski przemianowany został na Dom Kultury Dzieci i Młodzieży, a w 1974 roku na Młodzieżowy Dom Kultury, któremu 11 lat później, w czerwcu 1985 roku, nadano imię doktora Henryka Jordana.

Według słów wielkiego przyjaciela dzieci, doktora Henryka Jordana, ośrodek miał „dawać zdrowie i radość poprzez gry w słońcu i na powietrzu. Poprzez te gry wychowywać w służbie wielkich ideałów ludzkości i narodu”.

Tak też w następnych latach dzieci i młodzież z całego miasta brały udział w różnego typu zajęciach na terenie Ogrodu Jordanowskiego, a w amfiteatrze odbywały się miejskie imprezy okolicznościowe.

Wojewoda Ziętek przywoził gości z Warszawy, chcąc zaprezentować im pięknie rozplanowane, wysypane czerwonym żwirem boiska, starannie pielęgnowaną zieleń oraz urządzenia terenowe, takie jak przeplotnie, ważki i zjeżdżalnie. Utrzymywano kontakty z innymi Ogrodami Jordanowskimi. Szczególny nacisk kładziono na zajęcia rekreacyjne, turystyczne i artystyczne.